Πρόσφατα είχα πει ότι έβλεπα το Black Sails το οποίο είναι το καλύτερο πράγμα με πειρατές που έχω δει στην οθόνη τα τελευταία πενήντα χρόνια. Γιατί η αλήθεια είναι πως, γενικά, σήμερα δεν γίνονται καλές ταινίες με πειρατές. Το Black Sails, όμως – σειρά, όχι ταινία ακριβώς – είναι γαμάτο, από κάθε άποψη.
Όταν έγραψα το προηγούμενο post είχα αρχίσει ήδη να βλέπω τη δεύτερη σεζόν. Τώρα πλέον, εδώ και μέρες, τις έχω δει όλες – και τις τέσσερις. Και, καθώς προχωρά, το Black Sails γίνεται ολοένα και καλύτερο... μέχρι την τελευταία σεζόν. Εκεί παρουσιάζει μια καμπή. Δεν είναι άσχημο, αλλά δεν είναι και τόσο απελπιστικά καλό όπως στις προηγούμενες τρεις σεζόν. Εν μέρει, ίσως να φταίει γι’αυτό το γεγονός ότι προσπάθησαν να «συμμαζέψουν» τα πάντα από άποψη πλοκής ώστε η ιστορία να κλείσει. Εν μέρει, πιθανώς να φταίει κάτι άλλο. Ήδη από την τρίτη σεζόν είχα παρατηρήσει μια... εξομολογητική τάση των χαρακτήρων. Ο ένας έλεγε στον άλλο τι αισθανόταν, ολοένα και περισσότερο όσο τα επεισόδια προχωρούσαν. Στην τέταρτη σεζόν αυτό φτάνει στο αποκορύφωμά του. Πολύ ενδοσκόπηση, βρε αδελφέ... Αν και καλογραμμένος ο διάλογος ομολογουμένως, ώρες-ώρες γινόταν κουραστικός· γιατί, πολύ απλά, στην πραγματικότητα οι άνθρωποι σπάνια είναι τόσο εξομολογητικοί ο ένας με τον άλλο. Δε μοιάζει φυσικός τέτοιος διάλογος. Ήταν σαν εδώ, στην τελευταία σεζόν πια, να ήθελαν να εξηγήσουν τα πάντα σχετικά με τους χαρακτήρες. Και κάπου αυτό ήταν υπερβολικό, και δεν νομίζω ότι χρειαζόταν.
Ωστόσο, ακόμα κι έτσι, η τελευταία σεζόν του Black Sails ήταν καλή. Και όλη η σειρά ως σύνολο είναι καταπληκτική. Αν έχεις ορέξεις για περιπέτειες με πειρατές, το θεωρώ τρομερά απίθανο να μη σου αρέσει το Black Sails.
